• Home
  • Blog - Ειδήσεις

Ένα ιδιαίτερο Χριστουγεννιάτικο δώρο.

Φέτος για την οικογένειά μας ήταν μια πάρα πολύ δύσκολη χρονιά. Είχε από όλα τα δεινά. Μια μεγάλη πρόκληση για όλους μας ήταν το προσφυγικό. Μέσα από την "Αγκαλιά" ήρθαμε αντιμέτωποι με τα όριά μας και με τόσο ανθρώπινο πόνο που δεν χωράει ο νους. Όμως δίπλα μας υπήρχαν άνθρωποι που μας στήριξαν. Δίχως αυτούς δεν θα γινόταν τίποτα. Πριν δυο μέρες λάβαμε ένα πακέτο. Ειλικρινά έχουμε λάβει πολλά γράμματα και μηνύματα υποστήριξης, αλλά ετούτο, για κάποιον λόγο μας αλάφρυνε τη ψυχή. Προσωπικά διαβάζοντάς το βούρκωσα. Είχε μέσα δωράκια, τα πιο πολύτιμα αγιοβασιλιάτικα δώρα. Κάποιοι άνθρωποι ξεχειλίζουν από αγάπη και στη μεταφέρουν με έναν τρόπο τόσο διακριτικό και δυνατό που σε κάνουν να πιστεύεις πως τελικά ίσως το παιχνίδι να μην είναι χαμένο. Άννα, Φρεντερίκο, Μαρίνα και Πέτρο, ίσως ποτέ να μην βρεθούμε αλλά ευχαριστούμε από καρδιάς που μας φτιάξατε τα Χριστούγεννα. Πραγματικά ευχαριστούμε. Δεν ξέρω αν θα διαβάσετε αυτήν την ανάρτηση, το ισοθερμικό θα το φορώ στο ψάρεμα, ο Παντελής παίζει με μανία τα lego και είναι σαν σκαντζόχοιρος με το σκουφί (λέει οτι είναι δράκος) ενώ η Κατερίνα λέει πως όχι μόνο είναι ζεστό το μερινός αλλά και είναι στο αγαπημένο της χρώμα.

 

Πηγή

 

 

 

Ξημέρωσαν Χριστουγεννα

Ξημέρωσαν Χριστουγεννα. Χθές μεσα στο τρένο μπήκε μια γυναίκα και καποια στιγμή εκατσε απέναντι μου. Οι 2 υπολοιποι στο 4θεσιο κουπε εφυγαν. Ηταν μια ταλαιπωρημένη χρήστης με μωλωπες που μόλις είχα παρει την δοση της. Ισως για αυτό να εφυγαν οι αλλοι. Μετα απο λίγο ηρθε ενα ζευγάρι και εκατσε δίπλα της. Δεν την γνωριζαν ηταν και αυτοί χρήστες και απλά είχαν δεί μια δική τους και είπαν να την γνωρίσουν. Μαλιστα η πρωτη ερωτηση που την εκαναν ηταν αν ηταν μια γνωστή τους ομως δεν ηταν αυτή. Συστήθηκαν: Είμαι η Στελλα και απο εδώ ο αντρας μου Γιάννης. Εσένα πως σε λενε. Εμένα Ειρήνη τους απάντησε. Ο Γιάννης και Στελλα 2 όμορφα παιδιά σε εμφάνιση αλλά ταλαιπωρημένα πολύ. Ο Γιάννης πρεπει να είχε παρει και αυτός την δοση του. Η Στελλα ήταν πιο νηφάλια και ηταν αυτή που ξεκινησε την συζητηση.


Καθισαν και συζητουσαν λιγα λεπτά, με τα ματια τους να κοιτουν το πατωμα και να προσπαθουν να σηκώσουν το κεφαλι τους οποτε μιλήσουν. Λιγο μετά μπαινει μεσα ενας ηλικιωμένος που ζητουσε βοηθεια πουλώντας χαρτομάντηλα και στυλό. Λέει ο Γιάννης θελω να παρω κατι να βοηθήσω. "Δωσε μου εναν κοκκινο στυλο". Βγάζει του δινει κατι κέρματα. "Να για την συγχωρεμένη την θεία μου ηθελα να το κάνω" μουρμουρίζει. Σηκωνεται και η Ειρήνη "Δωσε και εμένα κάτι" και βγάζει καποια κέρματα απο την τσάντα της. Ο παπούλης συγκινηθηκε απο την αγάπη που εισπράτει απο τους ανήμπορους χρήστες."Είναι η καλυτερη βοηθεια που εχω παρει" τους λέει. Είναι παραμονη Χριστουγέννων και η αγάπη είναι μεσα σε ολους. Αυτή ήταν η πιό δυνατή εμπειρία απο την χθεσινή ημέρα. Αλληλεγγύη ανάμεσα σε ανθρώπους. Ανθρώπους που δεν μπορουσες να φανταστεις οτι μεσα στην κατασταση που είναι θα μπορουσαν να σκεφτουν αλλους.
Χτες ηταν μια τοσο ομορφη ημέρα που είπα στους δικους μου στο τελος της οτι ηταν η πιό ομορφη παραμονή Χριστουγεννων που εχω περάσει.

Ευτυχισμένα Χριστουγεννα σε ολους!!!

Cristin Logothetis: H ομογενής που μοίρασε 4.000 μάρσιπους στους πρόσφυγες γονείς από τη Συρία

Φωτογραφία peoplegreece.com
Φωτογραφία peoplegreece.com

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΡΑΤΑΝΟΣ – Φωτογραφίες Peoplegreece.com

Κάποιες χιλιάδες χρόνια πριν, ο Αιγέας έπεσε στη θάλασσα επειδή πίστεψε πως ο γιος του, Θησέας, σκοτώθηκε στην Κρήτη, χαρίζοντας το όνομά του στο καταγάλανο πέλαγος. Στις ημέρες μας, εθελοντές από τις τέσσερις γωνιές του κόσμου έρχονται στις ακρογιαλιές του Αιγαίου περιμένοντας ένα καράβι που δεν έχει κάποιο συγγενή ή φίλο, αλλά ανθρώπους που «τρέχουν» για να σώσουν τη ζωή τους. Και αυτό αποτελεί τη μέγιστη πράξη ανθρωπισμού.

«Ο Θεός να ευλογεί όλους εσάς που βοηθάτε τους πρόσφυγες. Είμαι μία από τους πρόσφυγες της Συρίας. Έφτασα στη Σουηδία και ακόμη και τώρα κλαίω αίμα και όχι δάκρυα, όποτε θυμάμαι τι περάσαμε και τι είδαμε στη διάρκεια της διαδρομής μαζί με το σύζυγό μου και το νήπιο παιδί μας. Σας ευχαριστούμε για την ανθρωπιά σας». Αυτό το μήνυμα είναι γραμμένο στον «τοίχο» της σελίδας που έχει στο Facebook η ομάδα Carrythe Future («Κουβαλώντας το μέλλον») από μια Σύρια, τη Rana Kh. Δεν είναι το μοναδικό, ούτε περιορίζεται μόνο στο Facebook. Τα συγκινητικά μηνύματα που λαμβάνει καθημερινά η Cristal Munoz – Logothetis έρχονται από όλες τις πλευρές. Τόσο από τους πρόσφυγες, που δεν ξεχνούν τη βοήθεια που τους έχει δοθεί, όσο και από εκείνους που βρίσκονται στην άλλη πλευρά και προσφέρουν ό,τι μπορούν από το υστέρημά τους για να συμβάλουν και εκείνοι στη διευκόλυνση των ταλαιπωρημένων προσφύγων. Και αυτό είναι που δυναμώνει την προσπάθεια της ιδρύτριας της ομάδας, Cristal Munoz – Logothetis, η οποία έχει γεννηθεί στην Ισπανία και σήμερα ζει στο Glendale της Καλιφόρνιας με τον ελληνικής καταγωγής σύζυγό της. Τι κάνει η ομάδα της και πώς έφτασε από τις ΗΠΑ στην Αθήνα; Ποια ήταν η ιδέα της και πώς αγκαλιάστηκε από τους Αμερικανούς.

Στο νεοκλασικό της πλατείας Βικτωρίας

Αφήνοντας πίσω τη μεταλλική εξώπορτα της παλιάς πολυκατοικίας, το πρώτο πράγμα που θα συναντήσει κανείς μπροστά του είναι ένα βουνό από μαύρες αποσκευές, που οι παρυφές του βρίσκονται στις σκάλες και ξεπερνούν σε ύψος τα 2,5 μέτρα. Όταν η παλιά ξύλινη πόρτα ανοίγει, το σκηνικό που ξεπροβάλλει μοιάζει με ελληνική ταινία εποχής. Ένα αρχοντικό της παλιάς Αθήνας, με βαριά έπιπλα, περιποιημένο ξύλινο δάπεδο, περίπλοκα κάδρα και επιβλητικούς πίνακες, συνθέτει ένα σκηνικό middle 30s.

Στον κεντρικό χώρο κυριαρχεί η στρογγυλή τραπεζαρία, όπου βρίσκονται δέκα σερβίτσια του καφέ, τοποθετημένα με τριγωνομετρική ακρίβεια. Γυναίκες περνάνε δεξιά και αριστερά, άλλες μιλάνε στο τηλέφωνο, άλλες κουβαλάνε διάφορα κουτιά. Φαίνεται πως το διαμέρισμα έχει πάρει ζωή ξανά, ενώ οι γλώσσες που ακούγονται εξαντλούνται στην αγγλική και την ισπανική. Σημείο αναφοράς είναι η Cristal. Και όσο τα υπόλοιπα κορίτσια ετοιμάζουν τον εξοπλισμό για να κατέβουν στον Πειραιά και να μοιράσουν μάρσιπους στους κατάκοπους πρόσφυγες γονείς, εκείνη αρχίζει να μου εξιστορεί τα όσα έχει ζήσει τους τρεις τελευταίους μήνες.

O Aylan και η τρελή απόφαση

«Πριν από τρεις περίπου μήνες καθόμουν στο σπίτι και είδα στις ειδήσεις ρεπορτάζ για τον πνιγμό ενός μικρού παιδιού (σ.σ. του Aylan) στις ακτές της Τουρκίας, καθώς προσπαθούσε να φτάσει στην Κω με την οικογένειά του. Μέχρι τότε προσπαθούσα να μην παρακολουθώ τα γεγονότα στη Συρία, αφού πίστευα πως δεν μπορούσα να κάνω κάτι και το μόνο που ακούγαμε ήταν κακά νέα» διηγείται η Cristal και συνεχίζει: «Η συγκεκριμένη φωτογραφία, όμως, με άγγιξε. Έχω ένα 2χρονο γιο και ένιωσα τόσο ευλογημένη που άρχισα να κλαίω. Και δεν είμαι από τα άτομα που κλαίνε εύκολα. Έτσι, αποφάσισα να ψάξω και να μάθω τι ακριβώς συμβαίνει εκεί. Έβλεπα φωτογραφίες, διάβαζα άρθρα, ειδικά από το pappaspost.com, και συνειδητοποίησα πως η κρίση στη Συρία λόγω του εμφυλίου πολέμου είναι τεράστια. Παρατήρησα, επίσης, πως οι μετανάστες κρατούσαν στα χέρια τους παιδιά και σκέφτηκα πως εγώ δεν μπορώ να κρατάω στα χέρια το γιο μου παραπάνω από 10-15 λεπτά. Έτσι, η ιδέα πως αυτοί οι άνθρωποι διασχίζουν πολλές χώρες με τα παιδιά τους αγκαλιά, μέχρι να φτάσουν στον προορισμό τους, στη δυτική Ευρώπη, μου φάνηκε κάτι το αδιανόητο. Και επειδή πάντοτε χρησιμοποιώ μάρσιπο, αφού με βοηθάει πολύ, σκέφτηκα να ζητήσω από τους φίλους μου τους μάρσιπους που δεν χρησιμοποιούν και να κάνουν δωρεές για να μαζέψουμε χρήματα και να μπορέσουμε να τους στείλουμε στην Κω, στην οικογένεια του συζύγου μου». Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που επιχειρούσε να κάνει κάτι ανάλογο. «Αυτή τη φορά ήμουν πολύ κυνική. Είχα δοκιμάσει και άλλες φορές στο παρελθόν, αλλά οι άνθρωποι δεν ήθελαν όχι να εμπλακούν, αλλά ούτε καν να ακούσουν. Η φωτογραφία του Aylan, όμως, είχε επηρεάσει πολλούς και γνώριζαν τι συμβαίνει στη Συρία. Τους άρεσε η ιδέα μου. Δεν τη βρήκαν κουτή ή ανόητη» λέει, την ώρα που τα υπόλοιπα κορίτσια της ομάδας γεμίζουν με μπάρες δημητριακών και τρόφιμα τις τσέπες των μάρσιπων που θα παραδώσουν σε λίγο στους πρόσφυγες στο λιμάνι του Πειραιά.

Η δημοσιότητα, τα χρήματα και η αγωνία που έφεραν

Παράλληλα με την παράκληση στους φίλους της, η γεννημένη στη Μαδρίτη Cristal ξεκίνησε και μια καμπάνια στο idiegogo για να συγκεντρωθούν χρήματα. «Ήξερα πως, αν έπρεπε να στείλω 100 μάρσιπους, θα χρειάζονταν αρκετά χρήματα. Έτσι, με δωρεές που θα έφταναν τα 2.000 δολάρια, θα μπορούσα να καλύψω όλα τα έξοδα» λέει, χωρίς τότε να έχει υπολογίσει έναν πολύ σημαντικό παράγοντα, τη δημοσιότητα. «Το site huffingtonpost μου έκανε συνέντευξη και το άρθρο έγινε viral. Την επομένη που ξύπνησα και τσέκαρα το λογαριασμό είχαμε συγκεντρώσει 7.000 δολάρια σε μία ημέρα. Και όσο περισσότεροι άνθρωποι μάθαιναν για αυτή την καμπάνια, τόσο οι κούτες μαζεύονταν». Αυτό δημιούργησε ένα επιπλέον πρόβλημα, αφού η διεύθυνση που είχε δώσει για τη συγκέντρωση των μάρσιπων ήταν το μικρό γραφείο που διατηρεί. «Έπειτα από τρεις ημέρες ήταν όλο καλυμμένο με κούτες και έτσι αναγκάστηκα να νοικιάσω μια αποθήκη» λέει χαμογελώντας. Εντέλει, 4.000 μάρσιποι συγκεντρώθηκαν, που τις έστειλαν ως επί το πλείστον ιδιώτες. Μάλιστα, σε πολλούς υπήρχαν σημειώματα που έγραφαν “μεγάλωσα με αυτόν τρία παιδιά και τώρα θέλω να το έχεις εσύ” ή “το κρατούσα για το επόμενο παιδί μου, αλλά τώρα είναι καλύτερα να το έχεις εσύ”».

Η Cristal ζούσε ένα όνειρο. Ήταν η πρώτη φορά που βίωνε κάτι τέτοιο, αλλά μαζί με την πίστη της στην προσπάθεια γεννήθηκε και ένας φόβος: «Σκεφτόμουν πως με κοιτάζει όλος ο κόσμος με αυτή την καμπάνια και μπορεί να πηγαίναμε στην Κω με τους μάρσιπους και να μας έλεγαν οι πρόσφυγες πως δεν τους θέλουν. Ευτυχώς πετύχαμε!».

«Μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά που τα προσφέραμε ήξερα πως έκανα το σωστό. Όταν τους δείχναμε το μάρσιπο, ο κόσμος μάς κοιτούσε σαν να ήμασταν τρελοί. Δεν θα ξεχάσω ποτέ έναν άντρα που είχε γύρω του αρκετές γυναίκες και κρατούσε ένα μεγάλο μωρό. Έδειχνα με το δάχτυλό μου το μάρσιπο και του έλεγα “είναι δωρεάν, μπορώ να σου το δώσω;” και με κοιτούσε με δυσπιστία. “Για εμάς;” με ρώτησε, “γιατί θέλετε να μας το δώσετε”; Του απάντησα πως “είμαστε από τις ΗΠΑ και ο κόσμος δώρισε αυτούς τους μάρσιπους για να τους έχετε εσείς”. Και ήταν σαν να πάγωσε το πρόσωπό του και πήρε εκείνο το βλέμμα, όταν είσαι ευγνώμων για κάτι και δεν μπορείς να το εκφράσεις. Ήταν έτοιμος να κλάψει. Και τότε ήταν που κατάλαβα πως τα είχαμε καταφέρει. Μέσα σε πέντε ημέρες είχαμε δώσει 400 μάρσιπους».

Ο σύζυγος που μαγειρεύει και οι «εκκολαπτόμενοι τρομοκράτες»

Το πρώτο ταξίδι της ομάδας πραγματοποιήθηκε στα τέλη Οκτωβρίου και διήρκεσε μία εβδομάδα. Η Cristal επέστρεψε στις ΗΠΑ, για να έρθει ξανά στις 4 Νοεμβρίου, έχοντας μαζί της 2.000 μάρσιπους, 10 εθελόντριες και ένα σύζυγο πίσω στις ΗΠΑ να φροντίζει το γιο τους. «Θυμάμαι πως όταν του ανακοίνωσα πόσο με έχει αγγίξει αυτή η φωτογραφία του νεκρού παιδιού και ότι σκοπεύω να συγκεντρώσω μάρσιπους, μου απάντησε “ωραία”» λέει γελώντας και συνεχίζει: «Βλέποντας το πώς γιγαντώθηκε και πού έχει φτάσει αυτή η κίνηση, μου λέει τώρα “εγώ σε βοήθησα στο ξεκίνημα. Ήταν και δική μου ιδέα επίσης”. Πλέον μαγειρεύει για το γιο μας. Ουσιαστικά έπρεπε να εγκαταλείψω όλα όσα έκανα, για να επικεντρωθώ στο εγχείρημα αυτό. Στη δουλειά μου δεν έχω κάνει τίποτε. Αλλά το βλέπω ως κάτι που είναι μοναδικό στη ζωή κάποιου, οπότε, αν πρέπει να θυσιάσω χρόνο από την προσωπική μου ζωή και να ξοδεύω λιγότερο χρόνο με την οικογένειά μου, είμαι έτοιμη να το κάνω. Ο κόσμος ταλαιπωρείται και πνίγεται. Πιστεύω πως αυτά τα παιδιά είναι ο μελλοντικός πολιτισμός μας». Αντίθετοι με τη σκέψη αυτή είναι αρκετοί συμπατριώτες της στις ΗΠΑ, που τη ρωτούν «δεν ανησυχείς μήπως βοηθάς τρομοκράτες;». Ποια είναι η απάντησή της σε μια χώρα όπου οι τρομοκράτες είναι ο υπ’ αριθμόν ένα φόβος; «Τους απαντώ ότι “αν πραγματικά πιστεύεις πως αυτά τα παιδιά θα γίνουν τρομοκράτες όταν μεγαλώσουν, είναι ευθύνη σου να το αποτρέψεις. Αν έχουν μια καλή ζωή, δεν πρόκειται να συμβεί”. Πάντως, σε καμία περίπτωση δεν πιστεύω πως αυτό είναι αλήθεια. Αυτοί οι άνθρωποι ρισκάρουν τα πάντα γιατί δεν έχουν επιλογή» τονίζει.

Φωτογραφία peoplegreece.com

Φωτογραφία peoplegreece.com

Η μητέρα χωρίς μάρσιπο και οι Έλληνες

Ο μάρσιπος μοιάζει να έχει δισυπόστατο ρόλο στη ζωή της μονογονεϊκής οικογένειας της Cristal. Γιατί από τη μία μπορεί να είναι το όχημα της εμπνεύστριας του Carrythe Future, αλλά, από την άλλη, ξυπνά και δυσάρεστες αναμνήσεις. «Η μητέρα μου ζει μόνιμα στην Ισπανία και τη βλέπω μία φορά το χρόνο. Ήταν ανύπαντρη μητέρα, αφού χώρισαν με τον πατέρα μου πριν γεννηθώ. Ήταν μόλις 19 τότε. Και θυμάται που έπρεπε να με κουβαλάει αγκαλιά στο μετρό, αφού δεν είχε τα χρήματα να αγοράσει μάρσιπο ή καρότσι. Κοιτούσε τις άλλες μαμάδες που τα είχαν και ευχόταν κάποια στιγμή να κατάφερνε να αγοράσει» εξιστορεί χωρίς ίχνος πικρίας η Cristal. «Είναι αστείο πώς τα φέρνει η ζωή και, όταν της είπα τι προσπαθώ να κάνω, έσπευσε να με στηρίξει. Διότι ήξερε από πρώτο χέρι πόσο σημαντική βοήθεια είναι» προσθέτει.

«Πραγματικά θαυμάζω τον ελληνικό λαό. Στις ΗΠΑ ακούω πολλές φορές να μου λένε πως θα έπρεπε να βοηθάω τους βετεράνους πολέμου και πως υπάρχουν πολλοί φτωχοί άνθρωποι εκεί, επίσης. Η διαφορά είναι πως οι Σύριοι “τρέχουν” για να σώσουν τη ζωή τους. Και ένα από τα πολλά πράγματα για τα οποία θαυμάζω τον ελληνικό λαό είναι πως, όταν δουν τα διακριτικά μας στο Τ-shirt, όλοι μάς λένε “μπράβο, ευχαριστούμε που είστε εδώ”. Αγαπώ που οι Έλληνες βάζουν πίσω τις δικές τους ανάγκες για τις ανάγκες των άλλων. Η Ελλάδα είναι μια χώρα χτυπημένη από την οικονομική κρίση και, παρ’ όλα αυτά, είναι η πρώτη χώρα που βοηθά όλους αυτούς τους ανθρώπους. Είναι η πιο ανθρώπινη χώρα. Αυτό που κάνει η Ελλάδα, σε σχέση με τη Γερμανία και τη Γαλλία, που έχουν κατά πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες, δεν μπορεί ούτε καν να συγκριθεί. Και αυτό το θαυμάζω. Και ενώ είμαι Ισπανίδα, θέλω τα καλοκαίρια να έρχομαι εδώ και να μαθαίνω τη γλώσσα».

Όλα τα νέα, πλούσιο ρεπορτάζ, καθημερινές στιγμές διασήμων και ξεχωριστές στιγμές καθημερινών ανθρώπων στο People, που κυκλοφορεί την Κυριακή, μαζί με το Πρώτο Θέμα.

Δημοσιεύεται κατόπιν ειδικής άδειας από τον συγγραφέα – www.peoplegreece.com

Πηγή

Πως ενας αστεγος γίνεται φίλος μας.

 

Φεβρουάριος 2014:

Μέσα στη ζέστη του σπιτιού μας, στα δεδομένα του καθενός και ενώ ο καιρός είναι χιονιάς, ένας άνθρωπος στα «πράσινα φανάρια» της πόλης μας αναζητά τσιγάρο και μια ζεστή ματιά, μήπως έτσι καλύψει τα κενά του παρελθόντος. Χαμογελά ευγενικά και με υπόκλιση στους περαστικούς, ανεξάρτητα από την όποια ανταπόκριση τους στον «έρανο» του.   

Τρέφεται από τα ληγμένα-ευτυχώς συσκευασμένα- τρόφιμα που πετούν στα σκουπίδια τους τα γειτονικά σουπερ μάρκετ.

Κοιμάται σε ένα κομμάτι φελιζολ με στρώμα κάποια παλιά χαρτοκιβώτια.

Ζει σε μια παλιά υγρή αποθήκη ενός εγκαταλελειμμένου εργοστασίου, την οποία διατηρεί καθαρή, με υποτυπώδη μαγειρικά σκεύη, στα οποία μαγειρεύει πατάτες με λουκάνικα, συνήθως.

Ντύνεται με ότι βρει στο νούμερο του (καθότι μεγαλόσωμος) και κρατά κάποια ρούχα πιο γιορτινά, τα οποία φορά τις Κυριακές!

Μιλά ελαχιστα, (δυστυχως μονο Γερμανικα & λιγα Αγγλικα), τραγουδά όμως και χαίρεται με τη χαρά που του δίνουν οι οδηγοί που του χαρίζουν ένα τσιγάρο! Δε ζητά χρήματα!

8 χρόνια τον προσπερνούν οι περαστικοί! 8 ΧΡΟΝΙΑ!!!

Γερμανός στην καταγωγή, βρίσκεται κατά λάθος στην Ελλάδα, σε αναζήτηση της μητέρας του, η οποία έχει εγκαταλείψει τον ίδιο και τα 2 αδέλφια του εδώ και πολλά χρόνια. ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΣ, ΕΝΤΕΛΩΣ ΜΟΝΟΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ! Δε ρωτάμε γιατί, δε ρωτάμε, πώς ! Σεβόμαστε το παρελθόν του και προσπαθούμε να σκεφτούμε το μέλλον του, βλέποντας το παρόν του… Όλα τραγικά! Δύσκολα τα πράγματα! 

Εθελοντής μας αναρωτιέται τι να κάνει για να του δώσει λίγη χαρά. Δυστυχώς (ή ευτυχώς?)  δεν καπνίζει! Αν κάπνιζε ίσως θα του πρόσφερε μερικά τσιγάρα και παρηγορημένος ότι συνεισέφερε σε  κάτι, θα έφευγε  ξαλαφρωμένος από τύψεις στο ζεστό σπιτάκι του, στην τακτοποιημένη ζωή του.

Τον ξαναβλέπει λίγο καιρό μετά, έξω από τον ΟΑΕΔ. Κάποιοι του είπαν για επίδομα, ο εθελοντής μας τον ρωτά τί θα το κάνει.. Θα φύγει στη Γερμανία λέει, να πάει να δουλέψει, είναι τεχνίτης, περνά πέτρες & πλακάκια (κι ύστερα λέει σύμπτωση..). Παλαιότερα είχε μαγαζί.

Ευτυχώς μας μιλά για το Φρανκ! Το ίδιο μεσημέρι του πηγαίνουμε κουβέρτες, πάπλωμα, ζεστά ρούχα, παπούτσια, τρόφιμα, σαπούνια και καθαριστικά και την επόμενη μέρα χιονίζει!

Μια από τις σπάνιες φορές που χιονίζει στην Θεσ/νίκη, ένα πολύ κρύο βράδυ και κάποιοι κάτω από τα ζεστά παπλώματα τους, αναρρωτιούνται τι να κάνει ο Φρανκ! Πώς θα το βγάλει το βράδυ!

Ξεκινάμε συστηματική υποστήριξη σε ρούχα, παπούτσια, φαγητό, τσιγάρα, ψάχνουμε  το παρελθόν του, αναζητούμε συγγενείς του, επικοινωνούμε μαζί τους,  απευθυνόμαστε στην πρεσβεία, αναρωτιόμαστε για τα δικαιώματα του, και κάθε φορά πληγωνόμαστε περισσότερο & πεισμώνουμε γιατί ο Φρανκ αξίζει μιας καλύτερης ζωής.

Σταματάμε στο φανάρι και τον χαιρετάμε εγκάρδια, του δίνουμε ένα φρέσκο ψωμί και αντιμετωπίζουμε τους άλλους οδηγούς να  βλέπουν με απορία και με την άκρη του ματιού μας εισπράττουμε το «καλά, τρελοί είναι αυτοί ? . Ο άνθρωπος είναι επικίνδυνος»…

Καλούμε γιατρό να τον εξετάσει, το νοσηλεύουμε σε κλινική, με επιτυχία, μιλάμε με κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχολόγους και ψυχιάτρους, ξαναψάχνουμε τα γιατί και τα πώς , προκειμένου να δούμε τι θα γίνει ο φίλος μας, τι είναι αυτό που επιθυμεί περισσότερο από κάθε τι άλλο. Τελικά ο Φίλος μας Φρανκ επιθυμεί να γυρίσει στη Γερμανία!

Επικοινωνούμε με τις ανάλογες υπηρεσίες εκεί, αεροπορική εταιρία κλπ, μεταφράζονται όλα του τα χαρτιά στα Γερμανικά και κανονίζονται όλες οι λεπτομέρειες:

ΜΕΓΑΛΗ Παρασκευή, 18 Απριλίου 2014 ο φίλος μας Φρανκ πετάει με συνοδεία για Φρανκφούρτη. Ετοιμάζεται η βαλίτσα του, και όλες οι λεπτομέρειες,, συνοδεύεται από εθελοντές στο αεροδρόμιο και το απόγευμα της ίδιας μέρας είναι φιλοξενούμενος σε ένα ζεστό ξενώνα της Φρανκφούρτης, με εξασφαλισμένο φαγητό, ρουχισμό κι ένα μικρό κοινωνικό εισόδημα για να ανοίξει τα φτερά του, σε συνθήκες που γνωρίζει να χειριστεί, σε γλώσσα που μιλά, σε χώρα που είναι ευκολότερη να ζήσει ένας άστεγος, σε ανθρώπους που ανταποκρίνονται δραστικά στην έννοια «κοινωνική πρόνοια & παροχές»

Φρανκ, μας έκανες να σε αγαπήσουμε με το σεμνό, ευγενικό, αξιοπρεπή  και χαρούμενο χαρακτήρα σου, έγινες φίλος μας, και είμαστε δίπλα σου  ΟΠΟΥ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΙ ΑΝ ΒΡΕΘΕΙΣ.

Να είσαι καλά όπου κι αν είσαι!

·         Γιάννη Χαπίπη σε ευχαριστώ τόσο πολύ που τον έφερες στην ΠΝΟΗ ΕΛΠΙΔΑΣ, και έκανες τόσο μεγάλο αγώνα για κάθε λεπτομέρεια

·         Στέλλα ευχαριστώ που δεν αδιαφόρησες,

·         Άννα Πολίτου & Βαγγέλη Σεϊτανιώτη σας ευχαριστώ που ήσασταν πάντα εκεί με οποιοδήποτε τρόπο και κυρίως για την αγάπη σας στον Φρανκούκο!

·         Αγάπη Λαμπανάρη ευχαριστώ για την ιατρική σου βοήθεια & την καθοδήγηση σου, που αν δεν υπήρχαν, ο Φρανκ μας θα ήταν ακόμη στα «πράσινα φανάρια».

·         Λυδία Γιαννακοπούλου ευχαριστώ που μέσα στις δικές σου προτεραιότητες, έβαλες και τον Φρανκ, ήσουν εκεί  τις πιο δύσκολες στιγμές.

·         Μελίνα Θεοδωρίδου, σε ευχαριστώ που δε χρειάστηκε να σου πω τι να κάνεις, κι όμως τα έκανες όλα, όπως έπρεπε από τη Φρανκφούρτη και σήμερα είστε συμπολίτες.

·         Λένα Τσογκάλη ευχαριστώ για τη φροντίδα των υλικών αγαθών του Φρανκ.

·         Θεόφιλε Ιντζόγλου & Ιντζογλάκια σας ευχαριστώ για την υπομονή σας, και τις επισκέψεις σας στο οικογενειακό μας φίλο Φρανκ που τον έκαναν να χαίρεται. Ευχαριστώ που διαλέξαμε & αγοράσαμε ρούχα & παπούτσια μαζί, σαν να ήταν αγαπημένος συγγενής μας.

 

Θεέ μου δώσε στον καλό μας Φρανκ αγάπη & χαρά , που τη στερήθηκε τόσα χρόνια τώρα, τη χρειάζεται τόσο πολύ!

Πηγή: το παρόν κείμενο αναρτήθηκε στις 25 Απριλίου 2014 στην Ομάδα στο Facebook της ΜΚΟ πνοής ελπίδας.

 

ΥΓ. Ο Φράνκ εχει ξαναγυρίσει πίσω και βρίσκεται παλι στα πράσινα φανάρια. Θα τον βρείς να καθεται στο everest ή στο φανάρι. Θα φροντίσουμε να γράψουμε ενα ακόμη αρθρο με την βοηθεια της ΜΚΟ πνοής ελπίδας για το πως τελικά κατέληξε να  γυρίσει πίσω στην Ελλάδα.

Αλληλεγγύη ακόμα και μεταξύ των εθελοντών

Κείμενο Γιώργος Τυρίκος-Εργάς

Κατέφθασαν Σύριοι δεύτερης γενιάς, πολίτες Ηνωμένων Πολιτειών και ζητούσαν να βρουν άκρη. Ήρθαν σε επαφή μαζί μας, δεν ήξεραν ούτε καν που πέφτει η Συκαμιά. "Μπείτε στην αποθήκη, πάρτε κονσέρβες και ρούχα και δώστε τα" τους είπαμε, "κάντε μια πρώτη επαφή". Μας κοιτούσαν σαν χαμένοι, λες και δεν σοβαρολογούσαμε. Πήραν κουβέρτες, ρούχα, γάλατα, έφυγαν, γύρισαν το βράδυ, ένας έπεσε και με αγκάλιασε. "Πρώτη φορά βλέπουμε ομάδα να δίνει έτσι, δίχως διατυπώσεις σε ξένη ΜΚΟ προμήθειες". Του εξήγησα πως εφόσον τα πράγματα θα δωθούν σε πρόσφυγες είναι απαράδεκτο να καθονται σε μια αποθήκη . Εμείς δίνουμε όσα μπορούμε κάθε μέρα, μα οι δυνάμεις μας είναι μικρότερες από τα όσα μας προσφέρουν. Ήρθαν από μια μεγάλη Ιρακινή φιλανθρωπική οργάνωση, έψαχναν βράδυ να αγοράσουν...2000 αυγά. 'Έσκασα στα γέλια. "Ελατε στην αποθήκη". Τα ίδια πράγματα. Έστειλαν γράμμα την επόμενη βδομάδα λες και τους είχαμε δώσει ενα εκατομμύριο δολλάρια να μοιράσουν. Έρχεται ένας Νορβηγός ναυαγοσώστης με την ομάδα του, γύρευε σκηνές, ισοθερμικές κάλτσες. Χαμένος στα χαμένα. Πάμε στην αποθήκη, πάρε πράγματα, πήγαινε στο πεδίο κάνε μια πρώτη εκτίμηση, δες τι θες, χρησιμοποιήσε τα εφόδια και συνεχίζεις με περισσότερη γνώση για το τι χρειάζεσαι να προμηθευτείς και το τι όχι. Έφυγε και σήμερα μας έφερε δώρο ένα κασκόλ από μαλλί γκνου ή κάτι τέτοιο. Είδαμε πως είναι πολύτιμο αυτό το πράγμα, αυτό το πρώτο φιλικό σπρώξιμο ενός ανθρώπου που ήρθε από τα πέρατα του κόσμου να βοηθήσει. Αλληλεγγύη ακόμα και μεταξύ των εθελοντών. Πιστέψτε με, λείπει !

Έρχονται αυτοί οι εθελοντές στον τόπο σου, σε βρίσκουν και σε παίρνουν σηκωτό !
(Δυο άνθρωποι που δίνουν τη ψυχή τους πολύ καιρό τώρα, ο Κωνσταντίνος γνωστός και ως ο "Αλλος Άνθρωπος" και ο Αχιλλέας γνωστός και ως "θα με βρείτε στην πρώτη γραμμή". Ευχαριστώ για την "ανύψωση", παιδιά).

 

Οι ΜΚΟ παντού είναι σχεδόν σέχτες. Καμιά δεν μπαίνει στα χωράφια της άλλης. Βαστάνε προμήθειες και αποθεματικά και ταμεία όπως ο δράκος τα πυθάρια. Αν κάνουν καλά ή όχι, ας το κρίνει η επιστήμη και η κοινή λογική. Στην Αγκαλιά, όποιος ξέρουμε οτι θα πάει να βοηθήσει στην πρώτη γραμμή, του προσφέρουμε ο,τι έχουμε. Λένε, "μα κάνουν το κομμάτι τους πάνω στις δικές σας πλάτες". Ας κάνουν ο,τι θέλουν, κάποιος παραπάνω θα φάει, κάποιος θα ντυθεί...Έχουμε συνεργαστεί με αναρχικές ομάδες έως την πιο ακριβοπληρωμένη ΜΚΟ του πλανήτη. Ας φτιάξει όποιος θέλει κουτάκια, κι ας μπει εκεί να κάθεται στα ζεστά. Το "αγαπάτε αλλήλους" του παπα-Στρατή δεν είχε ποτέ αστερίσκους. Αν δείξεις εμπιστοσύνη σε κάποιον είναι πάντοτε καλύτερο από το να είσαι μίζερα επιφυλακτικός. Πολλές φορές έχουμε καταλάβει πως η καλοσύνη είναι σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία: φέρεσαι στον άλλο θεωρώντας τον ήδη άξιο και πραγματικά τότε δίνει πίσω αξιοσύνη. Του φέρεσαι καχύποπτα εξαρχής και ήδη έχεις φτιάξει ένα κενό μεταξύ σας που χρειάζεται δουλειά να γεμίσει. Η σωστή διαχείριση πόρων πρέπει να περνάει και από την καρδιά. Με κάτι τέτοια φτιάχνει κανείς μια ομάδα που χαίρει σεβασμού σε μέρη που δεν πάει ο νους...Ας σπάσουμε τα στεγανά μεταξύ μας, όσο μπορούμε. Πόσο στα σοβαρά έχουμε πάρει το "εμείς" ;

 

Πηγή

ΜΚΟ Αγκαλιά