• Home
  • Blog - Ειδήσεις

Μνήμη και Αλήθεια

Μνήμη και Αλήθεια

Φαντάσου ότι αποφάσισες να πραγματοποιήσεις ένα όνειρό σου: να εκπαιδευτείς π.χ. στα μαθηματικά! Φαντάσου επίσης ότι υπέβαλες το σχετικό αίτημα, και ότι το αίτημά σου έγινε δεκτό.

Είσαι πλέον σε ένα σχολείο μαθηματικών με πολλές τάξεις. Σε κάθε τάξη οι εκπαιδευτές σου σου δίνουν ύλη που χτίζει μία πραγματικότητα. Στην πρώτη τάξη σού διδάσκουν ότι οι αριθμοί είναι 10, καθώς και πρόσθεση και αφαίρεση. Στη δεύτερη ότι είναι 1.000, μαζί με πολλαπλασιασμό και διαίρεση. Στην Τρίτη ότι είναι άπειροι, κλάσματα και σύνολα. Στις επόμενες έχεις να μάθεις τους αρνητικούς, τους μιγαδικούς, τους φανταστικούς, συναρτήσεις, ολοκληρώματα, και ακόμη παραπέρα.

Υπάρχει μια ιδιαιτερότητα σε αυτό το σχολείο: Όταν ξεκινάς καινούρια τάξη, χάνεις τη μνήμη της φοίτησής σου στις προηγούμενες. Δε ξεχνάς την ύλη, αυτήν την κατέχεις, αλλά δε θυμάσαι την προηγούμενή σου φοίτηση. Ούτε γνωρίζεις για τις επόμενες τάξεις. Για σένα το μόνο που υπάρχει είναι η τάξη που βρίσκεσαι, ας πούμε η 4η.

Καθώς νιώθεις ότι αλλάζεις και εξελίσσεσαι μέσα από την εκπαίδευση που δέχεσαι, η όλη διαδικασία γίνεται όλο και πιο σημαντική για σένα. Μπορεί επίσης να θεωρείς το δάσκαλό σου πολύ σημαντικό, και πολλές φορές μέσα στην έλλειψη μνήμης σου, ίσω; να πιστεύεις ότι είναι καλύτερος από κάθε άλλο δάσκαλο.

Συναναστρέφεσαι στα διαλείμματα άλλους μαθητές, που όμως δε φαίνεται σε ποια τάξη φοιτούν, κι εσύ πιστεύεις ότι όλοι ανήκετε στην ίδια τάξη. Μιλάτε μεταξύ σας για μαθηματικά, και όταν τους ακούς να λένε πράγματα που διαφέρουν από αυτά που εσύ γνωρίζεις, απλά πιστεύεις ότι κάνουν λάθος. Είτε όταν η συχνότητά τους βρίσκεται σε χαμηλότερο επίπεδο από το δικό σου, είτε σε υψηλότερο, το οποίο δε μπορείς να αναγνωρίσεις και να αγγίξεις ακόμη.

Αναρωτιέσαι γιατί άλλοι μαθητές δεν μπορούν να αντιληφθούν τα πράγματα όπως εσύ. Λάποιες φορές νιώθεις λύπη για αυτούς και κάποιες άλλες θυμώνεις που είναι ανίκανοι να αντιληφθούν τα πράγματα στο δικό σου επίπεδο.

Σε όλη αυτή τη διαδικασία υπάρχει μία λέξη που συχνά χρησιμοποιείς: Η λέξη "Αλήθεια". Και για σένα η έννοια της λέξης αυτής ταυτίζεται με το επίπεδο της ύλης που παίρνεις στην τάξη που βρίσκεσαι. Αν δεν είχες χάσει τη μνήμη σου, θα θυμόσουν ότι την ίδια λέξη τη χρησιμοποιούσες επίσης και για την ύλη της προηγούμενης τάξης, και κάθε άλλης τάξης, στην οποία βρέθηκες.

Νιώθεις ότι έχεις την υποχρέωση να διδάξεις σε όσους περισσότερους μαθητές του σχολείου μπορείς, αυτήν την «αλήθεια». Καθώς όμως δε μπορείς να ξεχωρίσεις το επίπεδο των μαθητών, άρα τις ικανότητες αντίληψής τους, έχεις ελάχιστα αποτελέσματα. Συχνά αναρωτιέσαι γιατί τόσοι πολλοί δε μπορούν να αντιληφθούν τα πράγματα όπως εσύ. Συχνά μπαίνεις σε διαφωνίες με τους άλλους, και θεωρείς τις απόψεις τους «λανθασμένες».

Μέχρι που έρχεται η στιγμή που η μνήμη σου αρχίζει σιγά σιγά να αφυπνίζεται, και αρχίζεις να υποψιάζεσαι ότι, ίσως σε αυτό το σχολείο υπάρχουν πολλές τάξεις. Αρχίζεις σταδιακά να αποδέχεσαι το δικαίωμα των άλλων μαθητών να βλέπουν τον κόσμο μέσα από την πραγματικότητα της τάξης τους. Παύεις να θυμώνεις ή να στενοχωριέσαι τόσο μαζί τους. Αρχίζεις να υποψιάζεσαι ότι ίσως να μην είσαι στην τελευταία τάξη, κι ότι ίσως υπάρχουν κι άλλα επίπεδα εκπαίδευσης και για σένα…

Αυτό σε κάνει να διστάζεις να χρησιμοποιείς τη λέξη «Αλήθεια» τόσο εύκολα, όσο έκανες μέχρι τώρα. Αρχίζεις να υποψιάζεσαι ότι κι εσύ βρίσκεσαι σε ένα επίπεδο αντίληψης σε μία «πραγματικότητα» που αλλάζει συνέχεια συχνότητα.
Αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν αυτή η εκπαίδευση άραγε τελειώνει. Αυτό σε κάνει ακόμη πιο διστακτικό στη χρήση της λέξης «Αλήθεια», καθώς αρχίζεις και υποψιάζεσαι το τεράστιο μέγεθος αυτής της έννοιας…

Όλο και πιο πολύ μπορείς πλέον να κατανοήσεις και να αποδεχτείς τα διάφορα επίπεδα πραγματικότητας στα οποία βρίσκεσαι εσύ και οι συμμαθητές σου στο σχολείο. Αποκτάς όλο και περισσότερη συναισθηματική ισορροπία, καθώς πέφτεις όλο και λιγότερο στην παγίδα να θυμώνεις μαζί τους, για τα διαφορετικό επίπεδο αντίληψης που έχουν… Αντιλαμβάνεσαι πόση ενέργεια ξόδευες παλιότερα, όντας επικριτικός με κάθε άλλον που δε βρισκόταν στο δικό σου επίπεδο αντίληψης των πραγμάτων, αυτό που τότε ονόμαζες «αλήθεια».

Στις πιο ήσυχες εσωτερικά στιγμές σου, αναρωτιέσαι μέσα σου, τι μπορεί να είναι η Αλήθεια. Είναι άραγε η υψηλότερης συχνότητας πραγματικότητα που διδάσκεται στους μαθητές της τελευταίας τάξης; Αν είναι έτσι, τότε ποια είναι η τελευταία τάξη; Και ποιος ξέρει αν όντως βρίσκεται στην τελευταία τάξη;

Ίσως τότε η Αλήθεια να μην είναι η ύλη της υψηλότερης τάξης, αλλά η ύλη όλων των τάξεων μαζί. Όλες οι συχνότητες μαζί. Θυμάσαι ότι τα πάντα είναι συχνότητες. Και όλες οι συχνότητες μαζί, αποτελούν το πλήρες φάσμα. Τι γίνεται λοιπόν με τις συχνότητες; Μόνο η υψηλότερη είναι «αληθινή» και οι χαμηλότερες «ψεύτικες»; Ή μήπως Αλήθεια σημαίνει «όλες οι συχνότητες μαζί»; Όπως το φως είναι όλα τα χρώματα του φάσματος; Ποιο χρώμα άραγε είναι το «αληθινό», εκείνο με την υψηλότερη συχνότητα και όλα τα άλλα είναι «ψεύτικα»; Ποια μουσική νότα είναι άραγε η «αληθινή» και ποιες οι «ψεύτικες»; Ποιο επίπεδο εκπαίδευσης είναι άραγε περισσότερο ή λιγότερο σημαντικό; Μήπως ο τελευταίος όροφος δε βασίζεται σε όλους τους προηγούμενους;

Αρχίζεις πλέον και σκέφτεσαι ότι ίσως η έννοια της Αλήθειας, μπορεί να περιλαμβάνει όλη την ύλη, όλες τις συχνότητες, όλα τα χρώματα και όλες τις νότες. Κάποια στιγμή ξαναθυμάσαι την ετυμολογία αυτής της ιδιαίτερης λέξης (Αλήθεια = Α+λήθη = η έλλειψη της λήθης, δηλαδή η επαναφορά της μνήμης) και πλέον αρχίζεις και αναρωτιέσαι αν το τεράστιο βάθος αυτής της έννοιας σου δίνει το δικαίωμα να την χρησιμοποιείς τόσο εύκολα, άκοπα και επιφανειακά. Αρχίζεις και θυμάσαι…

Θυμάσαι άραγε πόσες φορές την έχεις χρησιμοποιήσει στο παρελθόν μέσα στην περιοριστικότητα της μονεπίπεδης οπτικής σου; Θυμάσαι τις φορές που σε κάθε επίπεδο αντίληψης που βρισκόσουν, πίστευες ότι αυτό είναι η «αλήθεια»; Θυμάσαι κάθε φορά που άλλαζες συχνότητα, επίπεδο, πόσο εύκολα άλλαζε η «αλήθεια» μέσα σου, και ως «αλήθεια» θεωρούσες πάντα τη νέα πραγματικότητα; Θυμάσαι που έλεγες μέσα σου «αυτή όμως τη φορά ξέρω την αλήθεια!»; Θυμάσαι τις αμέτρητες φορές που απαξίωσες μέσα σου όσους δεν αντιλαμβάνονταν το δικό σου επίπεδο «αλήθειας»; Θυμάσαι τις φορές που για να ενισχύσεις την «ορθότητα» του δικού σου εκάστοτε επιπέδου αντίληψης, χρησιμοποιούσες μαζί με τις όποιες λέξεις, και τον προσδιορισμό «αληθινός»; Έλεγες: «η αληθινή αγάπη είναι….» και συμπλήρωνες περιγράφοντας το επίπεδο αντίληψης της αγάπης που τύχαινε να έχεις εσύ εκείνη τη στιγμή. Θυμάσαι που επινόησες και την αυτοαναιρούμενη έκφραση «η αλήθεια μου», που στην ουσία ποτέ δε σήμαινε τίποτε περισσότερο από το «η τρέχουσα αντίληψή μου»;

Πλέον θυμάσαι: Θυμάσαι ότι είσαι μαθητής. Θυμάσαι τις τάξεις εκπαίδευσης. Θυμάσαι ότι κάθε συμμαθητής σου έχει το δικαίωμα να βρίσκεται στην τάξη που είναι. Θυμάσαι την ιερότητα της έννοιας Αλήθεια. Θυμάσαι ότι έχεις δικαίωμα να τη χρησιμοποιείς μόνο όταν έχεις αρχίσει να ξαναβρίσκεις τη μνήμη σου. Θυμάσαι ότι η Αλήθεια είναι όλες μαζί οι συχνότητες του φάσματος και όχι μόνο η υψηλότερη. Όλα μαζί τα μονοπάτια της χώρας και όχι ένα ή κάποια. Θυμάσαι ότι η Αλήθεια αν και ιερή, δεν είναι ελιτίστικη. Δε προσβάλλεται ούτε θίγεται από τίποτε. Περιλαμβάνει και αποδέχεται τα πάντα. Το άνω και το κάτω. Ότι όταν η Αλήθεια κατεβαίνει επίπεδο, γίνεται Μνήμη, και όταν η Μνήμη κατεβαίνει επίπεδο, γίνεται Άνθρωπος. Και τέλος θυμάσαι ότι Αλήθεια είναι η ζωντανή Μνήμη του Ακεραίου Όντος μας.

 

Δημήτρης Αναγνωστόπουλος
Από το «Εγχειρίδιο Αναρχικού εσωτερισμού» του συστήματος Full Spectrum

Eulogy of Yorgos

 

The IDEA

 

Photo A

 

Photo B

 

Photo C

 

Photo D

 

Photo E  (A selfie One)

Ημερολόγιο καταστρώματος 8 Μάρτη 2019

«Για να μην ξεχνιούνται οι ευτυχισμένες ημέρες αλλά και οι στιγμές που κυριαρχούν μαζεύοντας πάνω τους το επιστέγασμα αυτών των ημερών»

 

Γράφω το επόμενο βράδυ για πρώτη φορά. Μόλις έχω ξυπνήσει από τον απογευματινό ύπνο του Σαββάτου. Ξεκούραση μετά από το κλάδεμα στον κήπο, πεύκα, λιγούστρα, λέιλαντ, ακακία. Έγινε καλή εκκαθάριση. Θέλω να γράψω από το πρωί αλλά πρέπει να μην αφήσω λεπτό της ημέρας να χαθεί γιατί έχει έρθει η Άνοιξη και κάθε λεπτό είναι πολύτιμο για να το χαρείς, είναι πολύτιμο και πρέπει να το αδράξεις. Θυμάμαι το χθεσινό βράδυ αλλά και το προχθεσινό και μένει μια στιγμή έντονα στη μνήμη. Είναι η ώρα που παίρνω ένα τσιγάρο από την Κατερίνα και βγαίνω μόνος στον μπαλκόνι να το απολαύσω. Είναι στις «ενοχές», ένα μπαράκι απέναντι από το πατρικό μου στην πλατεία Ναυαρίνου. Έχουμε κλείσει ένα δωμάτιο η θεατρική ομάδα για να βρεθούμε πρώτη φορά μετά από τις παραστάσεις της Γλασκώβης. Κάθομαι λοιπόν και απολαμβάνω τις τζούρες στην πλατεία που μεγάλωσα. Βλέπω απέναντι στον τεσσεράμιση όροφο  το παλιό μου γραφείο που είχα την εταιρεία πληροφορικής. Η πινακίδα λείπει αν και για καμμιά 10ετία μετά την αποχώρηση μου από εκεί δεν είχε αφαιρεθεί. Θυμάμαι την μαγική κραυγή «ο φύυυυλααακααάς» που μας προειδοποιούσε μόλις κάποιο παιδί τις γειτονιάς αντιλαμβανόταν ότι ο φύλακας του αρχαιολογικού χώρου – τότε αρκετά παρατημένου και καθολου καθαρού και περιποιημενου όπως τις ημέρες μας – ήταν μέσα στα αρχαία ώστε όλα τα παιδιά που παίζαμε μέσα να φύγουμε για να μην έχουμε επιπτώσεις. Σκέφτομαι τα συγχαρητήρια που μου έδωσε η Φανή και ο Στέλιος για το Project του Πάνου από το ινστιτούτο Γκαίτε, στο οποίο έκανα τον άστεγο και που ακόμη δεν έχω δει παρά μόνο το ντέμο. Σκέφτομαι ότι πέρασε μια εβδομάδα από τότε που ανέλαβα προϊστάμενος στην εταιρεία και το μυαλό μου έχει πάρει φωτιά μια και έχω τόσα πολλά να κάνω και να αποφασίσω για να ανεβάσω την ομάδα. Είναι η αρχή της εβδομάδας οπου με τα φιλαράκια μου απο τα παλιά περάσαμε μια Κυριακή γεματη συζητήσεις απο τα παλιά, στο Τρίγωνο κοντά στις Πρέσπες. Είναι επιπλέον η προηγούμενη νύχτα με τις «πυρκαγιές», μια εξαιρετική παράσταση στο Βασιλικό Θέατρο που πήγα με την Νάντια και τον Δαμιανό από τη δουλειά. Μια παράσταση από αυτές που δεν πρέπει να χάσεις όπως το Festen και το Γκιακ τα προηγούμενα χρόνια. Συγκρατείς τα δάκρυα, την ανάσα και την κραυγή σου για να μην ενοχλήσεις τους δίπλα σου. Είναι επιπλέον η όμορφη παρέα που είναι μέσα στο δωμάτιο, τα παιδιά της ομάδας.  Ο Θοδωρής μου λέει πως έγραφε κριτικές στον «Εξώστη» για κόμικς. Πόσα ακόμη θα είχα να πω για τα παιδιά εκεί μέσα. Μετά τη στιγμή, ξαναμπαίνω μέσα στο δωμάτιο και ξεκινάμε να μιλάμε Γαλλικά και Τούρκικα χωρίς νόημα, όλη η ομάδα με πρωτοστατούσα την Βάγια και τρελαινόμαστε στα γέλια. Κατηφορίζουμε για φαγητό την πλατεία και η Αγγέλα σκοντάφτει και ματώνει τη μύτη της. Καταλήγουμε 4 λιγότεροι να τρώμε ιταλική πίτσα δίπλα στο don’t tell mama οπού κερνάω για την προαγωγή.

Μια στιγμή λοιπόν που ενώ έχεις και τις 2 φωτογραφικές μηχανές μαζί σου δεν την αποτυπώνεις παρά μόνο γράφοντας αυτό το κείμενο. Γιατί η στιγμή είναι όλες εκείνες οι σκέψεις και οι συνάψεις που δεν αποτυπώνονται στο φιλμ αλλά μόνο στο χαρτί. Τελειώνω τώρα. Πρέπει να ξεκινήσω το διάβασμα στο μεταπτυχιακό της Κοινωνική και Αλληλέγγυας Οικονομίας. Ξεκίνησε το 2ο εξάμηνο Κοινωνικά Κινήματα.

 

Η αποκατάσταση του Νόμου της Έλξης

Το βασικότερο χαρακτηριστικό που ορίζει τη συνειδητότητα του παιδιού μέσα μας, είναι η μη ανάληψη ευθύνης. Ένα παιδί έχει ανάγκες, όμως δεν έχει υποχρέωση να τις καλύψει το ίδιο, αλλά οι άλλοι.

Γι’ αυτό και η ουσία μετάβασης ενός ανθρώπου από το στάδιο του «παιδιού» στην κατάσταση του «ενηλίκου», είναι η ανάληψη της ευθύνης για τη ζωή του και για την κάλυψη των αναγκών του.

Ο βασικότερος συμπαντικός νόμος που ορίζει τη διαδικασία της ενηλικίωσης είναι ο νόμος του Κόστους. Πρωτοδιατυπώθηκε στη φράση της Γένεσης «Με τον ιδρώτα του προσώπου σου θα κερδίζεις το ψωμί σου». Τι ορίζει ο Νόμος αυτός; Τίποτε δεν δίδεται δωρεάν! Για να μου «ανήκει» κατ’ ουσίαν κάτι, ένα χαρακτηριστικό, μία ποιότητα, μία ιδιότητα, μία δεξιότητα, μία συχνότητα του φάσματος, ένα επίπεδο αντίληψης, μία κατάσταση της ζωής, οφείλω να βρω και να πληρώσω το αντίστοιχο κόστος αυτής.

Το κόστος στην εσωτερική πλευρά της ζωής σπάνια είναι οικονομικό όπως στον εξωτερικό κόσμο. Είναι κυρίως εσωτερικό, υπαρξιακό, απαιτεί συνειδητοποιήσεις, εσωτερικές αλλαγές, βήματα εξέλιξης, μικρούς θανάτους και γεννήσεις. Αν δε κατακτήσω αυτά τα βήματα, τότε δε θα μου ανήκει ποτέ η συγκεκριμένη κατάσταση ή συχνότητα. Μπορεί να μου δοθεί πρόσκαιρα η εμπειρία αυτής της κατάστασης, και στην περίπτωση αυτή θα νιώθω πάντα ότι βρίσκομαι ως λαθρεπιβάτης σε μία θέση που δεν απόκτησα νομίμως και με την αξία μου, ή μπορεί να μη μου δοθεί ποτέ, και τότε, αν δεν αναγνωρίσω το νόμο του κόστους, θα νιώθω πάντα θύμα μιας παγκόσμιας συνομωσίας που μου στερεί κάτι που θα έπρεπε δικαιωματικά να έχω…

Η ενηλικίωση είναι μια πολύ πιο δύσκολη διαδικασία από ό,τι φανταζόμαστε, και πολλοί άνθρωποι, αν και εξωτερικά ενήλικοι, για διάφορους λόγους επιλέγουν να μην προχωρήσουν ή να μην ολοκληρώσουν τη διαδικασία αυτή και στα υπόλοιπα επίπεδα της προσωπικότητάς τους. Τότε λοιπόν έχουν διάφορες επιλογές:

1. Να αντιληφθούν νωρίτερα ή αργότερα το υψηλό κόστος της διατήρησης της παιδικότητας και να προχωρήσουν στην ενηλικίωση. Ως ενήλικοι μπορούν να ονειρευθούν ό,τι θέλουν και μπορούν να αγωνισθούν για να το πετύχουν χωρίς να αυτοφυλακιστούν στην προσδοκία ότι το σύμπαν υποχρεούται να τους το προσφέρει επειδή το επιθύμησαν.
2. Να υιοθετήσουν το ρόλο του θυμωμένου ή του θλιμμένου θύματος, επειδή στη ζωή τους δεν έρχονται τα πράγματα όπως θα ήθελαν. 
3. Να ψάξουν να βρουν άλλους τρόπους από έξυπνους έως πονηρούς για να το αποκτήσουν χωρίς να πληρώσουν όλο το τίμημα.

Οι «άνθρωποι παιδιά» θα ψάχνουν πάντα τρόπους να παίρνουν ό,τι επιθυμούν χωρίς να πληρώνουν το αντίστοιχο τίμημα. Αυτή είναι η έννοια του «βολέματος», της «ευκαιρίας», της ναρκισσιστικής «ιδιαίτερης μεταχείρισης» που για κάποιο λόγο πιστεύουν πως δικαιούνται. Ποιες είναι οι «ευκαιρίες»; Το να έχω χρήματα χωρίς να κοπιάσω, το να «πιάσω την καλή» χωρίς να εργαστώ, το να βρω ένα «θησαυρό», ή να κερδίσω το «λαχείο», το να αγοράσω κάτι «ακριβό» πληρώνοντας φθηνά, το να έχω μία ζωή χωρίς δυσάρεστα απρόοπτα, να έχω μία τέλεια σχέση χωρίς να έχω κατακτήσει τις δεξιότητες που απαιτούνται για αυτό, το να πετυχαίνω ό,τι επιθυμώ χωρίς να προσπαθήσω όσες φορές χρειάζεται για αυτό, κ.τ.λ.

Σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας, πάντα υπήρξαν άνθρωποι «παιδιά», που έψαχναν να καλύψουν την ανάγκη τους και να πάρουν χωρίς να δώσουν. Για αυτό και πάντα υπήρξαν και άνθρωποι που έρχονταν να εκμεταλλευτούν αυτή την ανάγκη των πρώτων, ώστε να κερδίσουν αυτοί. Τα τυχερά παιχνίδια, τα λαχεία, οι «ευκαιρίες», το χρηματιστήριο και πολλά άλλα, ήταν κάποια από τα εργαλεία τους. Ένα λοιπόν από τα κλασσικά τεχνάσματα στο εσωτεριστικό επίπεδο αυτής της εκμετάλλευσης, είναι και η χρήση του νόμου της έλξης. Το να λες σε κάποιον ότι μπορεί να έχει ό,τι θέλει, χωρίς να δώσει το αντίστοιχο τίμημα, είναι μεγάλη ευκαιρία…

Ο Νόμος της έλξης υπάρχει όσο υπάρχει και το ίδιο το Σύμπαν. Είναι μία πραγματικότητα, όσο πραγματικός είναι και ο Νόμος της Εκπαίδευσης, της Αιτίας και του Αποτελέσματος, του Κόστους, της Αξίας, της Βαρύτητας, της Αλλαγής, του Φάσματος, των Επιπέδων, της Μεταμόρφωσης, των Δυάδων, της Ουσίας και της Υπόστασης, της Αναλογίας, της Υστέρησης, της Αντανάκλασης, της Επτάδας, των Συγγενειών, των Πραγματικοτήτων, των Κινήτρων, και τόσοι άλλοι νόμοι ακόμη. Γιατί άραγε ακούμε ή διαβάζουμε τόσο πιο συχνά για αυτόν και όχι για τους υπόλοιπους; Και γιατί άραγε όταν διαβάζουμε για τον νόμο της έλξης, στη διαφήμιση π.χ. ενός «πνευματικού» σεμιναρίου, συνήθως στην ίδια φράση υπάρχει και η λέξη «αφθονία», «πλούτος», ή κάποιο συνώνυμο;

Οι Νόμοι είναι στην ουσία τους συμπαντικοί εκτελεστικοί μηχανισμοί, μέσω των οποίων διενεργούνται όλες οι διαδικασίες. Ο κάθε νόμος έχει τη δική του τυπική ισχύ, δηλαδή βρίσκεται σε κάποιο πυραμιδικό επίπεδο ιεραρχίας, πιο πάνω από κάποιους και πιο κάτω από άλλους.

Ο Νόμος της Έλξης είναι Υπηρέτης του Νόμου της Εκπαίδευσης, που είναι και ένας από τους σημαντικότερους νόμους αυτού του Σύμπαντος. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι, όσο κι αν το θέλουμε εμείς, όσο κι αν το οραματιστούμε, όσες συνταγές κι αν χρησιμοποιήσουμε από τις αμέτρητες που δίνουν τα διάφορα βιβλία έλξης της επιτυχίας, τίποτε δε θα τύχει έλξης, αν δεν είναι σε συμφωνία με το αίτημα και τη διαδικασία της εκπαίδευσής μας. Λυπάμαι αλλά το σύμπαν δε ξεγελιέται!

Τελικά, (για να χρησιμοποιήσουμε την ταλαιπωρημένη και παρεξηγημένη φράση του Coelio), πότε όντως συνωμοτεί το Σύμπαν, και πότε όχι, αν θέλεις κάτι πολύ;

Το Σύμπαν λοιπόν δε συνωμοτεί όταν:

1. Το εκπαιδευτικό σου συμφέρον υπηρετείται ακόμη από την μη εκπλήρωση της επιθυμίας σου, παρά από την εκπλήρωση.
2. Η επιθυμία σου προέρχεται από ανάγκες απόκρυψης τους τραύματός σου από τον εαυτό σου και τους άλλους και της μη επαφής σου με αυτό.
3. Η επιθυμία σου προέρχεται από το σκιερό παιδί μέσα σου, που βολεύεται με αυτόν τον τρόπο να παραμείνει παιδί και να μην ενηλικιωθεί, υπηρετώντας έτσι τη μη αλλαγή και τη μη εξέλιξη.
4. Το παιδί δεν κατανοεί ότι αυτό που συμβαίνει έξω, η εξωτερική πραγματικότητα που αντιλαμβάνεται, είναι απλά καθρέφτης του σταδίου εκπαίδευσης στο οποίο βρίσκεται τώρα. 
5. Ακόμη δεν έχεις κατακτήσει την ικανότητα του να νιώθεις ευγνωμοσύνη για αυτά που ήδη έχεις, και το παιδί μέσα σου εστιάζεται μόνο σε αυτά που πιστεύει πως του λείπουν. 
6. Η εκπλήρωση της επιθυμίας δεν είναι ένα ενήλικο όραμά σου, αλλά μία εφιαλτική επιθυμία, κι αν δεν εκπληρωθεί θα «κρατήσεις την αναπνοή σου» και θα είσαι ένα δυστυχισμένο θύμα χωρίς χιούμορ.
7. Η επιθυμία σου προέρχεται από το κακομαθημένο παιδί που πιστεύει ότι το Σύμπαν του χρωστάει να ικανοποιήσει την επιθυμία του και γκρινιάζει και αυτοβασανίζεται επειδή οι επιθυμίες του δεν έχουν ακόμη εκπληρωθεί, κατηγορώντας άλλους ή τη ζωή ή το Θεό για αυτό. 
Στα χρόνια ενασχόλησης μου με το εσωτερικό επίπεδο της ζωής, είχα την ευκαιρία να συναντήσω πολλούς ανθρώπους που βίωσαν πολλές δυσάρεστες συνέπειες από τη μονόπλευρη εκπαίδευση στο Νόμο αυτό. Άνθρωποι που πίστεψαν ότι δικαιούνται μία ζωή πλούτου και μεγαλείων και ξεκίνησαν να τη ζουν χωρίς την κατάλληλη θεμελίωση και καταστράφηκαν, άλλοι που «έδωσαν μια προθεσμία στο σύμπαν» να τους προσφέρει ό,τι δικαιούταν και όταν αυτό δεν ανταποκρίθηκε, πέρασαν το υπόλοιπο της ζωής τους τοξινώνοντας τους εαυτούς τους με τα δηλητήρια της πικρίας και του θυμού, άλλοι που ένιωσαν τόσο αδικημένοι που αποσύρθηκαν με κατάθλιψη. Το πιο συνηθισμένο είναι το να νιώσει κάποιος προδομένος και απογοητευμένος. 
Όντως υπάρχει μία λειτουργική χρήση της εκπαίδευσης σε αυτόν το Νόμο, και αυτή βρίσκεται στο να βοηθήσει κάποιον που δεν πιστεύει στον εαυτό του, που δεν έχει εμπιστοσύνη στη ζωή, να τολμήσει να ονειρευτεί, και να προσπαθήσει για τα όνειρά του. Όμως η ισορροπία ανάμεσα σε αυτό και στην κατασκευή ενός κακομαθημένου παιδιού που πιστεύει ότι δικαιούται την υλοποίηση των ονείρων του, είναι εξαιρετικά λεπτή κι εύθραυστη. Θέλει πραγματικά εξαιρετική προσοχή η εκπαίδευση σε αυτό το θέμα.
Ο Νόμος της Έλξης υφίσταται. Αλλά ευτυχώς δε θα μας κάνει τη χάρη να βολέψει κανένα μας αν η Ζωή αναγνωρίζει ότι το πραγματικό μας συμφέρον ακόμη υπηρετείται περισσότερο από τη μη έλξη των αντικειμένων των ονείρων μας, παρά από την έλξη… 
Αν το σύμπαν δε μας κάνει τη χάρη, ας ψάξουμε να βρούμε τι μας διαφεύγει ακόμη στην εκπαίδευση και στην ενηλικίωσή μας. Και όταν αυτά καλυφθούν, κι έχουμε ακόμη τα ίδια όνειρα, ας μην ανησυχούμε καθόλου!

Δημήτρης Αναγνωστόπουλος
Από το «Εγχειρίδιο Αναρχικού εσωτερισμού»

Όταν το σκιερό μέρος του παιδιού μας ενηλικιώνεται

Η ζωή είναι η ακρόαση ενός αιτήματος εκπαίδευσης. Και ενηλικίωση είναι το να συνειδητοποιήσουμε ότι το Σύμπαν δε μας οφείλει τίποτε άλλο, εκτός από αυτό: εκπαιδευτικές εμπειρίες. 
Ενηλικίωση είναι να αποδεχτούμε ότι τα πάντα είναι στη θέση τους. 
Αυτό δε σημαίνει να μην ονειρευόμαστε. 
Μπορούμε να ονειρευόμαστε όσο και ό,τι θέλουμε, αφού πρώτα ξεκαθαρίσουμε μέσα μας αν βλέπουμε όνειρα ή εφιάλτες. Πώς γίνεται αυτό; Αποκτώντας επίγνωση σχετικά με την προέλευση των ονείρων μας: Από πού έρχονται άραγε; Από τη χώρα του τραυματισμένου μας παιδιού που πλάθει νευρωτικούς εφιάλτες για να καλύψει το τραύμα του ή από την ελεύθερη και χωρίς προσδοκίες χώρα των ονείρων ενός ενηλίκου;
Αν λόγω τραύματος επιβεβαίωσης «ονειρευόμαστε» συνθήκες στις οποίες όλοι θα μας θαυμάζουν, αυτό δεν είναι όνειρο αλλά εφιάλτης, καθώς δε θα θεραπεύσει ποτέ καμία πληγή μας, αλλά θα προσπαθεί χωρίς σταματημό να γεμίσει μια άπατη, πεινασμένη, μαύρη τρύπα μέσα μας.
Ενηλικίωση είναι το να αντιλαμβανόμαστε το μέγεθός μας μέσα στο Σύμπαν, να ταξιδεύουμε ως πούπουλο στους ανέμους του, χωρίς να εμμένουμε στη ψευδαίσθηση ότι είμαστε το «χαϊδεμένο παιδί» ενός σύμπαντος που υπάρχει για να υπηρετεί κάθε ανάγκη μεγαλείου που μπορεί να έχουμε κατασκευάσει μέσα μας. 
Ενηλικίωση είναι το να ονειρευόμαστε χωρίς να προσδοκούμε. Να εργαζόμαστε γεμάτοι πάθος, απόλαυση και καθαρότητα για τα όνειρά μας, χωρίς να πιστεύουμε ότι έχουμε υπογράψει συμβόλαιο με το Σύμπαν ότι θα πραγματοποιηθούν οπωσδήποτε, πλήρως, και στη στιγμή που το «κακομαθημένο παιδί» μέσα μας έχει προαποφασίσει. Ούτε ότι θα παραμείνουν μαζί μας «για πάντα». Και αν πραγματοποιηθούν, όταν και στο βαθμό που θα πραγματοποιηθούν, τότε μπορούμε να γιορτάσουμε απόλυτα για το δώρο αυτό.
Η ενηλικίωση φέρνει δώρα. Τα πρώτα δώρα της είναι η ελευθερία, η χαλαρότητα ή χαρά και το χιούμορ. Ελευθερία από τη γκρίνια και τη μιζέρια μέσα μας. Καθώς και από την αίσθηση ότι είμαστε το αδικημένο θύμα μιας παγκόσμιας συνομωσίας. Χαλαρότητα με εμάς και τη θέση μας στο Σύμπαν. Και αυτό σημαίνει εναρμόνιση: Ένα χαλαρό κύτταρο του Σύμπαντος σε τέλειο συντονισμό με ένα χαλαρό Σύμπαν. Χαρά διότι δεν θεωρούμε τίποτε δεδομένο, οπότε χαιρόμαστε για κάθε τι που μας έρχεται. Η χαρά είναι ένα άνθος που δε φυτρώνει ποτέ στον αγρό των δεδομένων… Και χιούμορ, άπειρο χιούμορ…
Η παραμονή στην παιδικότητα φέρνει μάχη, εναντιότητα, απώλεια της ελευθερίας, της χαράς, του χιούμορ και της χαλαρότητας. Όταν προσδοκούμε, διαχωριζόμαστε από τα πάντα. Υψώνουμε ένα κακομαθημένο παράπονο στο Σύμπαν διότι δεν πραγματοποιεί το ιερό του καθήκον: Να ικανοποιεί τις δικές μας προσδοκίες. 
Όταν προσδοκούμε, δε μπορούμε να είμαστε ευχαριστημένοι με τη ζωή μας στο εδώ και τώρα. Είμαστε απλά δυσαρεστημένοι, έτοιμοι να απογοητευθούμε αν το Σύμπαν δεν πραγματοποιήσει αυτό που το παιδί μέσα μας απαιτεί, και ικανοί ανά πάσα στιγμή να εκφράσουμε τον συμπαντικό μας θυμό.
Η ενηλικίωση φέρνει μέσα μας την ήσυχη συνειδητοποίηση ότι μπορεί ο πόνος να είναι φυσικό μέρος της ζωής, αλλά η πραγματική τραγωδία είναι ο αυτοβασανισμός. Και ο αυτοβασανισμός βασίζεται στην προσδοκία όλων αυτών που το παιδί μέσα μας πιστεύει ότι το Σύμπαν του χρωστάει.
Ο πόνος είναι φυσικός αλλά ο αυτοβασανισμός προαιρετικός. Ας σταματήσουμε να τον επιλέγουμε…
Καλή μας ημέρα!

Δημήτρης Αναγνωστόπουλος
Από το «Εγχειρίδιο Αναρχικού Εσωτερισμού»

Ο Δημήτρης διδάσκει Αυτογνωσία - Προσωπική Ανάπτυξη στην Lifetherapy Academy.

Πηγή